Apartamenty Kołobrzeg

Historia Kołobrzegu 0d solanek do kurortu

Historia Kołobrzegu

Ulica SOLNA

Najwcześniejsze ślady sięgają VIII wieku i dotyczą osady znanej z pozyskiwania soli z solanek.  Na Wyspie Solnej ( pomiędzy Parsętą a kanałem drzewnym)  istniała osada, w której pozyskiwano sól z morza. Prawdopodobną pierwotną nazwą Kołobrzegu był „Solec” lub „Sól koło brzegu”.

Dziś pamiątką po tamtych czasach jest nazwa jednej z głównych ulic miasta. Obecnie przy ulicy Solnej 11 znajduje się ekskluzywny apartamentowiec, a w nim polecane gorąco Państwu Apartamenty Kołobrzeg . Pozyskiwanie soli szybko stało się źródłem bogactwa okolicznych mieszkańców. Około 880 roku 4 km w dół Parsęty na terenie dzisiejszego Budzistowa powstał pierwszy gród i to tam znajdował się pierwotnie Kołobrzeg. Włączony został do państwa polskiego za sprawą Mieszka I , który to  rozbudowywał go dalej po roku 979 roku. Dowodem na to są charakterystyczne dla Piastów izbice w konstrukcji wałów. Już wtedy istotne znaczenie miała komunikacja z Wielkopolską wykorzystująca rzeki Parsętę, Gwdę Noteć i Wartę. Eksportowano stąd sól m.in. do Wielkopolski i na Śląsk. Jak wiemy sól była wówczas jednym z najbardziej cenionych i pożądanych towarów, szczególnie latem, do przechowywania ryb. Używali jej oczywiście także w Kołobrzegu w dużych ilościach głównie rybacy. Sprzedawano ją również przybywającym z różnych stron kupcom. Kołobrzeg stał się zatem dużym portem oraz ośrodkiem handlu solą i rybami.

Polskie korzenie

Podczas Zjazdu w Gnieźnie w roku 1000, Bolesław I Chrobry  postanowił utworzyć tu biskupstwo z biskupem Reinbernem, co potwierdza wzrost znaczenia Kołobrzegu dla Piastów, równe Wrocławiowi i Krakowowi. Niestety śmierć pierwszego króla Polski Chrobrego i klęski poniesione przez jego drugiego syna Mieszka II, zwanego przez współczesnych „Gnuśnym” spowodowało, że Pomorze  wróciło do pogaństwa. Prócz błędów Mieszka II i trudnej sytuacji geopolitycznej przyczynił się do tego także opór pogańskiej kasty kapłańskiej jak i silnie zakorzenione pogańskie wierzenia ludności miejscowej. W 1103 roku Bolesław III Krzywousty, jak podaje Gall Anonim, musiał zdobywać sławne miasto Kołobrzeg. W 1107 roku Krzywousty przyjął tu hołd księcia pomorskiego. Władca granice Polski z Niemcami doprowadził do położenia z czasów panowania Bolesława Chrobrego i Mieszka I. W 1125 do miasta przybył z misją chrystianizacyjną Otto z Bambergu i wzniósł kościół pod wezwaniem NMP. W 1140 roku utworzono w Kołobrzegu targ.

Nowe miasto

W 1255 roku na północ od grodu Mieszka I, zdecydowanie bliżej morza lokowano miasto na prawie lubeckim, co było bezpośrednim wynikiem zasiedlenia przez Niemców z Lubeki.  Miasto posiadało 17000ha ziemi uprawnej,  las oraz prawo połowu ryb w morzu pomiędzy ujściami rzek Regi i Parsęty. Opuszczony dawny gród w pamięci potomnych zachował się jako Stare Miasto (z niem. Altstat). Z pewnością do miasta docierali także wikingowie z  którymi miejscowi rzemieślnicy handlowali żelazem i bursztynem. Położona idealnie na północ od miasta wyspa Bornholm znakomicie ułatwiała  handel ze Skandynawią.

Przez kilkaset lat znajdowało się poza granicami Polski pod panowaniem: Duńczyków, książąt pomorskich, Brandenburgii, Prus i Niemiec. Dopiero w 1945 po ciężkich i wyniszczających walkach powróciło do Polski. Ludność niemiecka została wysiedlona, a na jej miejsce przybyli Kresowianie.

 

 Baszta Lontowa z XIV wieku – jeden z niewielu zabytków średniowiecznego Kołobrzegu, dawniej siedziba PTTK, obecnie wystawiona na sprzedaż.

Kołobrzeg otoczony murami i fosą od XIV wieku był się ważnym ośrodkiem handlowym i gospodarczym. Oczywistym jest, że w okresie tym stawał się coraz bardziej niemiecki, aż w XVI w. władze miejskie zakazały m.in. przyjmować do cechów rzemieślników z Polski.

Czasy Szwedzkie

Historia Kołobrzegu to także panowanie szwedzkie. W okresie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) Kołobrzeg  znalazł się pod okupacją wojsk szwedzkich, które . opuściły miasto dopiero w 1653, na podstawie układów z Branderburgii. Tragicznym wydarzeniem w owym czasie była towarzysząca wojsku epidemia, która spowodowała śmierć ponad 3,5 tys. mieszkańców.  Zerwanie stosunków z Polską oznaczało  dla mieszkańców miasta kryzys gospodarczy. Przynoszący dochody handel solą zaczął zamierać, a prywatni właściciele musieli odsprzedawać swoje zakłady. Co ciekawe, w okresie wojny siedmioletniej (1756-1763) Kołobrzeg trzykrotnie oblegali Rosjanie. Ostatecznie zdobyli miasto 17 grudnia 1761 i okupowali aż do dnia 9 sierpnia 1762.  Po zakończeniu wojny siedmioletniej Kołobrzeg powoli dźwigał się z wieloletniej zapaści, co ciekawe, w tym portowym mieście istotnym czynnikiem rozwoju był przemysł włókienniczy.

Historia Kołobrzegu Wiek XIX

Kołobrzeg w okresie wojen napoleońskich,  pomimo, że armia francuska oblegała miasto od 26 kwietnia 1807 do 2 lipca 1807 roku, nie poddał się pozostając  jednym z nielicznych, niezdobytych przez Cesarza Francuzów skrawków Królestwa Prus. Skuteczną obronę zapewniły oddziały pod przywództwem Augusta von Gneisenau mimo znacznej przewagi liczebnej Francuzów (obrońców było 5.700 wobec 18.000 żołnierzy Napoleona). Wojska napoleońskie odstąpiły dopiero w obliczu zawarcia traktatu pokojowego w Tylży. ( wtedy to powstało Wolne Miasto Gdańsk) Fakt ten wykorzystany został przez nazistowską propagandę w końcu II wojny światowej – na bazie wydarzeń z 1807 roku powstał film „Kolberg”.

Uzdrowisko

Historia Kołobrzegu otwiera całkowicie nowy rozdział w latach 30 XIX wieku. W 1830 wykorzystując solne tradycje i bogactwo miasta otwarto w „Kolbergu” pierwszy zakład kąpieli solankowych, co otworzyło całkowicie nowe możliwości dla miasta.  Solanka zawierała  wiele pierwiastków jak: brom, jod, sód, jony wapni, magnezu, żelaza.

Błyskawicznie powstawały coraz to nowe zakłady kąpieli solankowych. W kilkanaście lat miasto stało się znanym uzdrowiskiem. Bogactwo przełożyło się na inwestycje i rozwój. Odbudowano ratusz w stylu neogotyckim, kolegiatę, powstało nowe kamienne molo portowe, wzniesiono nowy gmach Urzędu Miejskiego, otwarto teatr. Kołobrzeg uzyskał połączenie kolejowe ze Szczecinem, Gdańskiem, Poznaniem oraz Koszalinem. Pod od koniec XIX w. ulice rozświetliły latarnie gazowe, a na początku XX w. uruchomiono  wodociągi. Aż do wybuchu II wojny światowej miasto rozwijało się z dala od politycznego zgiełku, ciesząc się sławą znakomitego uzdrowiska.

Kołobrzeg w 1945

Historia Kołobrzegu w pierwszej połowie XX wieku kończy się całkowitym zniszczeniem miasta. Najbardziej dramatyczne wydarzenia w historii Kołobrzegu miały miejsce w 1945 roku. W końcowym okresie II wojny światowej Niemcy ogłosili Kołobrzeg twierdzą i z wielką determinacją bronili miasta. Dowódcą obrony był pułkownik Fritz Fullriede. Po przełamaniu głównej linii obrony Wału Pomorskiego szturm na Kołobrzeg (Bitwa o Kołobrzeg) podjęła 1 Armia Wojska Polskiego oraz wojska  I Frontu Białoruskiego. Niemcy bronili każdego skrawka miasta, każdego budynku. Celem było umożliwienie jak największej ilości ludności cywilnej skutecznej ewakuacji. Niemieckie straty wyniosły ok. 5000 zabitych lub rannych i ok. 4000 wziętych do niewoli.

Ponownie Polski

Miasto zdobyto ostatecznie dnia 18 marca1945 i uroczyście odnowiono Zaślubiny Polski z morzem. Zniszczono 90% substancji miejskiej. Oczywiście po wojnie obudowę miasta nie była priorytetem władz centralnych. Dlatego większość prac dokonywano w ramach czynów społecznych. Dla przykładu, w 1947 roku wyburzono i rozebrano 3850 metrów sześciennych murów i wywieziono 2624 metry sześcienne gruzu. Wraz z dosprzętowieniem  działania stawały się coraz to bardziej efektywne. Tylko w 1949 roku wywieziono ponad 20 tysięcy metrów sześciennych gruzu. Łącznie, z Kołobrzegu wywieziono 1,5 miliona metrów sześciennych gruzu i ok. 90 milionów cegieł. Dopiero pod koniec lat 50 odbudowa miasta stała się priorytetem władz. Od 1968  Kołobrzeg znany był z Festiwalu Piosenki Żołnierskiej.